İstanbul’un yoğun kent dokusunda çatılar, çoğunlukla yapının kullanılmayan son yüzeyi olarak kalır. Proje, Galata Kulesi ve çevresindeki teras ve çatıları kentin mevcut yaşam alanlarının bir uzantısı olarak yeniden ele alır. 

 

Galata çevresinin farklı dönemlere ait yapıları, değişen kullanıcıları ve gündelik hayatı, sürekli dönüşen bir kent dokusu oluşturur. Bu bağlamda proje, yeni ve kalıcı bir kullanım tanımlamak yerine, mevcut çatıların farklı yaşam biçimlerine uyarlanabilmesini önerir. 

 

Tasarımın merkezinde, teras çatıyı bütüncül ve esnek bir mekana dönüştüren hafif bir yapı sistemi yer alır. Ytong malzemesinin farklı biçimlerde bir araya gelebilme potansiyelinden yararlanan sistem; farklı çatı geometrilerine uyarlanabilir, gerektiğinde dönüştürülebilir ve farklı kullanıcıların ihtiyaçlarına göre yeniden kurgulanabilir. 

 

Konut, çalışma, sergileme ya da ortak kullanım gibi farklı programların aynı sistem içinde gelişebilmesi, yapının tek bir kullanım biçimine bağlı kalmadan zaman içinde değişmesine olanak tanır. Böylece sürdürülebilirlik yalnızca malzeme seçimi üzerinden değil, mekanın değişime uyum sağlama ve kullanım ömrünü uzatma kapasitesi üzerinden ele alınır. 

 

Proje, İstanbul’un mevcut yapı stoğuna yeni yapılar eklemek yerine, kentin kullanılmayan yüzeylerinde saklı olan mekansal potansiyeli görünür kılmayı amaçlar. Çatı, yapının bittiği yer olmaktan çıkar; kent yaşamının devam edebileceği yeni bir zemin haline gelir.