• Mimari Proje

  BARK Mimarlık

Bir sağlık yapısı üzerine düşünülmeye başlandığında, tanı konulan hastanın cerrahi müdahaleye ihtiyaç duymadığı durumlarda, iyileşme sürecinin bireysel yaşam alanında ilaç tedavisiyle sürdüğü ve rutin kontrollerle şikâyetlerin ortadan kalktığı görülür. Terapi merkezlerini bu yapılardan ayıran temel fark ise, tanı ve tedavinin aynı mekânda, belirli bir süreç boyunca devam etmesi, terapötik bir ilişkinin kurulması ve hastanın tepkilerinin izlenerek bir sonraki tedavi adımının bu gözlemler doğrultusunda şekillendirilmesidir.

Bu nedenle, terapi merkezinde tedavisine başlanan hastanın, belirli bir süreç boyunca ve düzenli aralıklarla mekânı ziyaret ederek iyileşmesi beklenir. Bu iyileşme süreci, terapi mekânını bir hastane yapısından ayırarak sınırlı bir kamusal alan ve aynı zamanda kişisel bir anı mekânına dönüştürür. Bu doğrultuda geliştirilen yaklaşım, mekânın iyileştirici etkisini artırmayı ve alternatif mekânsal ilişkiler kurmayı hedefleyerek kentsel–kamusal bağlantıların kurulmasına odaklanır.